Director Srikanth Sangisetty: ‘దీవాన’ కథకు జెమినీ టీవీ యాంకరే స్ఫూర్తి

‘శుభం’ సినిమాతో మంచి విజయాన్ని అందుకున్న యంగ్ హీరో హర్షిత్ రెడ్డి హీరోగా నటిస్తున్న చిత్రం ‘దీవాన’. ఈ చిత్రాన్ని వాసుదేవ్ కొప్పినేని, శ్రీదేవి కార్యంపూడి నిర్మిస్తున్నారు. ఈ బ్యూటిఫుల్ లవ్ స్టోరీతో దర్శకుడిగా శ్రీకాంత్ సంగిశెట్టి, హీరోయిన్‌గా స్మేహ మణిమేగలై పరిచయం కానున్నారు. ఈ చిత్రం ఈ నెల 19న విడుదల కానున్న నేపథ్యంలో మేకర్స్ ప్రమోషన్స్‌ని పీక్స్‌కు తీసుకెళుతున్నారు. ఇవాళ దర్శకుడు శ్రీకాంత్ సంగిశెట్టి మీడియాకు సినిమాకు సంబంధించిన ఆసక్తికర విషయాలను తెలిపారు. శ్రీకాంత్ ఏం చెప్పారో ఆయన మాటల్లోనే చూసేయండి.

ప్రమోషన్స్ కూడా వద్దనుకున్నా..

పదేళ్ల కిందట వచ్చిన ప్రయోగాత్మక చిత్రం ‘మిణుగురులు’కు అసిస్టెంట్‌గా పనిచేశా. ఆ చిత్రానికి నంది అవార్డు రావడంతో పాటు స్క్రిప్ట్‌ను ఆస్కార్ లైబ్రరీలో భద్రపరిచారు. పదేళ్లకుపైగా ఓ కార్పొరేట్ కంపెనీలో ఉద్యోగం చేశాను. సినిమా చూస్తూ ఎంజాయ్ చేసేవాణ్ని. నచ్చకపోతే బాగా తిట్టేవాణ్ని. చెత్త రైటింగ్ కు అవకాశం వచ్చింది. నాకెందుకు అవకాశం రాలేదనుకునేవాణ్ని. ఒక రకమైన ప్రస్టేషన్ ఉండేది. నా కథలన్నీ గొప్పగా ఉంటాయి. వాటన్నింటిని తెరపై చూడాలని ఉండేది. చూసినవాళ్లంతా ఎవర్రా ఈ సినిమా తీసిందని గొప్పగా మాట్లాడుకోవాలి. అదే నా మైండ్ లో రన్ అవుతూ ఉండేది. నేను 10 గంటలు కూర్చొని ఉద్యోగం చేస్తున్నప్పుడల్లా నా మైండ్ లో మొత్తం సినిమానే రన్ అవుతూ ఉండేది. జాబ్ లో ప్రమోషన్స్ కూడా వద్దనుకునేవాణ్ని. ఎందుకంటే ఆ పని నాకు నచ్చేది కాదు. సినిమా కోసం ఒకసారి జాబ్ మానేసి నా భార్యను బాగా కష్టపెట్టా. ఆ తర్వాత అర్థమైంది జాబ్ మానేయడం ఇంపాజిబబుల్ అనుకున్నా. కొవిడ్ సమయంలో మా నాన్న అనారోగ్యం వల్ల ఉద్యోగం మానేయాల్సి వచ్చింది. ఓటీటీకి సూట్ అయ్యే కథతో తిరుగుతుండేవాణ్ని.

అగ్గిపెట్టె ముక్కపై రాసుకున్నా..

దివాన కథ జెమిని టీవీలో ఓ యాంకర్ ను చూసి రాసుకున్నా. ఆమె రోజూ టీవీలో వచ్చేది. ఎంబీఏ పూర్తి చేశాక జాబ్ కోసం ప్రయత్నించకుండా సినిమా కోసం ఆగిపోయా. పొద్దున లేస్తే టీవీ చూస్తుండగా యాంకర్ కనిపించింది. వెళ్లి ఆ అమ్మాయిని కలిస్తే ఎట్లుండది, కలిస్తే ఏమవ్వొచ్చు, గుర్తుతెలియని వ్యక్తి వెళ్లి కలిస్తే ఏం జరుగుతుందనే ఆలోచన తట్టింది. దీంట్లో ఏమోషనల్ ప్లస్ కమర్షియల్ కథ ఉంది. ఇది రాయాలని అనుకున్నా. నా దగ్గర ఏదీ ఉంటే దానిపై కథగా రాసుకునేవాణ్ని. నాకొచ్చి ఆలోచన మరిచిపోకముందే దాన్ని రాసుకోవాలనిపించేది. పేపర్ దొరక్కపోతే అగ్గిపెట్టే ముక్కపై కూడా రాసుకున్నా. ఒకసారి కథ పూర్తిగా వచ్చాక సిస్టమ్ పై కూర్చొని ఆ కథలోని పాత్రల గురించి రాసుకునేవాణ్ని. దాదాపు ఆరేడు నెలలు పట్టేది. అట్ల ఈ కథ 10 డ్రాప్ట్స్ వరకు రాశాను. మొదటి డ్రాప్ట్స్ 12 ఏళ్ల కిందటే రాశాను.

అది నాకే తెలుసు..

పెద్ద నిర్మాతలను కలిసే అవకాశం దొరకలేదు. చిన్న నిర్మాతలను కలిసి కథ చెప్పినప్పుడు వాళ్లేదో చెప్పేవాళ్లు. వాళ్లు మార్కెట్ లో ఉన్న నిర్మాతలు. నేనేమో ఇంట్లో ఉండేవాణ్ని. వాళ్ల ఇన్ పుట్స్ తో కూడా మరింత డెవలప్ చేసేవాణ్ని. ఎవరికి కథ చెప్పినా ఆ మార్పులతో మరింత డెవలప్ చేసేవాణ్ని. రెండేళ్లలో టోటల్ గా కథ మొత్తం సెట్ అయిపోయింది. రవీంద్రనాథ్ ఠాగూర్, ఆంటోన్ చెకావో రాసిన షార్ట్స్ స్టోరీల్లో కూడా ఇలాంటి లైన్స్ ఉంటాయి. దూరదర్శన్ లో కథా సాగర్ లో కూడా అద్భుతమైన కథలు వచ్చేవి. నా వెర్షన్ అయితే రాలేదు. నేను రాసిన కథను పెద్ద కమర్షియల్ సినిమా చేయవచ్చని ఎవరూ ఊహించరు. అది నాకే తెలుసు. దాంట్లో ఏమోషనల్ ఈజ్ ది బిగ్గెస్ట్ కమర్షియల్ ఆస్పెక్ట్. అంత ఏమోషన్ ఉంది. ఆ ఎమోషన్ చుట్టూ ఎంటర్ టైన్ మెంట్ ఉంది. నా కథలో హీరోది వన్ సైడ్ లవ్వే. ఎక్స్టోవర్ట్ గా హీరోయిన్ వెనుకపడుతుంటాడు. సెకండాప్ లో వన్ సైడ్ లవ్వే ఉంటుంది కానీ వెనుకపడేది ఉండదు.

టీయో.. కాఫీయో వేస్ట్..

నా ఫ్రెండ్స్ తో కలిసి అవకాశాల కోసం తిరిగేవాణ్ని. కొన్నాళ్ల తర్వాత ఎవరూ లేరు. నేను ఒక్కణ్నే మిగిలా. ఓ రోజు రామానాయుడు స్టూడియోలో షూటింగ్ జరుగుతుంది. అల్లు అరవింద్ గారు, సత్యనంద్ గారు ఉన్నారు. అప్పుడు నా కాలేజిలో అనుభవించిదంతా కథగా రాసుకున్నా. వాళ్లిద్దరు మాట్లాడుతుంటే వెళ్లి మీకు కథ చెప్పాలి సర్ అని అడిగా. వాళ్లు షాక్ అయ్యారు. గీతా ఆర్ట్స్ కు రాసా. కథ బాగుంటే సినిమా అవుతుంది. కథ బాగాలేకపోతే టీయో కాఫీయో వేస్ట్ అవుతదన్నారు. ఆఫీసుకు వెళ్తే నన్ను లోపలికి కూడా రానివ్వలేదు. లోపల సర్ ఉన్నారో లేరో కూడా తెలియదు. కానీ ఎట్టకేలకు అల్లు అరవింద్ సర్ ముందు కాఫీ తాగటానికి 20 ఏళ్లు పట్టింది. కథ నచ్చింది. కాఫీ వేస్ట్ కాలేదు. కాలేజీ కథ కాదు. దివాన కథ చెప్పాను.

అప్పటికి మెయిల్ రాలే..

సినిమాలో ఆరు పాటలుంటాయి. మూడు ఫైట్లు ఉంటాయి. మీరు ఎంతైనా బడ్జెట్ ఇవ్వండి అన్నీ చేస్తా అని చెప్పా. నేను డెమో చేస్తే సినిమా కన్నా బాగుంటుంది. 5 వేల రూపాయలతో డెమో తీశా. 69 రోజుల్లో తీయాల్సింద కథ అని చెప్పగానే 30 రోజుల్లో తీయమని చెప్పారు. ఇంత కథను 30 రోజుల్లో తీయమంటున్నరు. ఎలా రా అని మా ఫ్రెండ్స్ ను అడిగా. ముందైతే సినిమా మొదలుపెడుతాం అన్నారు. 42 రోజులు అయ్యింది. ఇంకా ఐదారోజుల కంటెంట్ తీయలేదు. అంత కంటెంట్ ను వదులుకోవడం ఛాలెంజ్ గా అనిపించినా రైటింగ్ పవర్, నటీనటుల వల్ల బాగా తీయగలిగాను. ఒక నిర్మాత కోటి రూపాయల్లో తీద్దామని చెప్పారు. ఆ నిర్మాతకు హర్షిత్ రెడ్డి పరిచయం. అప్పటికి మెయిల్ రాలేదు. మెయిల్ డైరెక్టర్ ఉదయ్ నా ఫ్రెండ్. తనతో చెప్పించా. పైనల్ గా హర్షిత్ వచ్చి కథ విన్నడు. ఇది కొంచెం 90నాటి లవ్ స్టోరీలా అనిపిస్తుంది. నేను ఎలా ఉంటనో అలానే తీశా. ప్రతి మనిషిని టార్గెట్ చేసి తీసిన సినిమా దివాన. లవ్, ఫ్యామిలీ, ఫ్రెండ్స్ ఎమోషన్స్ బాగా నచ్చుతాయి.

చెత్తగా తీశాడని తిట్టా..

సినిమా వచ్చిందో లేదో తెలియడం కన్నా...నెగిటివ్ కామెంట్స్ ఏమైనా వస్తున్నాయా అని చూస్తుంటా. ఏవరన్నా రియాక్ట్ అవుతున్నారా లేదో చూస్తా. నా సినిమా చూసి తిట్టుకున్నా హ్యాపీ. వాళ్ల రియాక్షన్ నాకు ఇంపార్టెంట్. ఫేక్ కామెంట్స్ చూస్తే చాలా కోపం వస్తుంది. సినిమా ఇండస్ట్రీ చాలా విచిత్రంగా ఉంటుంది. చాలా మంది మ్యూజిక్ డైరెక్టర్లు, రైటర్లు డైరెక్టర్ల కంటే టాలెంట్ గా ఉంటారు. మనమే టాలెంట్ అనుకుంటే వాళ్లు మనకంటే జీనియస్. తరుణ్ భాస్కర్, త్రివిక్రమ్ లాంటి వాళ్లు. మ్యూజిక్ డైరెక్టర్ ఈశ్వర్ నేను కలిసి సినిమాలకు వెళ్లేవాళ్లం. ఈశ్వర్ సొంతగా నేర్చుకునేవాడు. నా కథలు ఈశ్వర్ కు చెప్పేవాణ్ని. అరవింద్ సర్ ఒకే అన్నాక అప్పుడు చెప్పా. బాగా రాశావు అన్నాడు. డెమో కోసం మ్యూజిక్ చేయిస్తే చెత్తగా చేశాడు.. తిట్టా. ఒకసారి పక్కకు వెళ్లని చెప్పి మళ్లీ మ్యూజిక్ కొట్టాడు. అద్భుతంగా వచ్చింది. అరవింద్ సర్ టీమ్ కూడా బాగా నచ్చింది. కాపీ కొట్టాడా, ఇన్సిపిరేషన్ అనేది వాళ్లకు తెలియదు కదా. మన బడ్జెట్ లో డెమోకు మనోడు తప్ప ఇంకా ఎవరు రారు. ఇక సినిమాకు పాటలు చేయడం మొదలుపెట్టాం. చాలా రోజుల తర్వాత ఈశ్వర్ పాటలను ఒకే చేశారు. తీయడానికి మన టాలెంట్ సరిపోతుందా అనే కథలున్నాయి నా దగ్గర. టెక్నికల్ గా, ప్యూచరిస్ట్ గా ఉంటాయి. కొన్ని సినిమాలు చేస్తూ ఆ టాలెంట్ ను సంపాదించుకోవాలి. అప్పుడే అవి తెరపైకి వస్తాయి.